سكوت مقدس

خموش باش و شكايت ز ظلم دور مكن

و اما بعد تر ...

شارع چو شرع تدوین می کرد نام ما را به خاطر آورد که شهادتین ما مردود است، چون مسیر عقل ما مسدود است.

اگر به چشم ببینیم مالی بردند یا نانی به حرام خوردند یا بی گناهی در خفا کشتند

ما را به محکمه جایی نباشد

 

و چون به هزار جور به محکمه راه بریم، کسی به شهادت ما اعتنا نکند، که ما دیوانه ایم و مجنون. و مجنون  بر تمییز دادن خیر و شر ، عدل و ظلم  و ... توانا نباشد

 

این بود که ما از یکی از مواهب شخصیت بخش به آدمیان که همانا ادای دین شهادت برحرمان همنوع در اجحاف دیگر همنوع بود بی بهره شدیم

 

که این بهتر از ادای سوگند دروغ

 

و ما سکوت کردیم.

 

و این ماجرا همچنان ادامه دارد ....

+ فرشاد موتمنی ; ۸:٤۸ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/٢/٢۱
    پيام هاي ديگران ()