سكوت مقدس

خموش باش و شكايت ز ظلم دور مكن

سوم دسامبر

دوباره می رسد. همان برگی از تقویم که مناسبتش هرگز خوانده نمی شود. سوم دسامبر. مصادف با ١٢ آذر.

و تو بی هیچ ادعایی از کنار درختان عور عبور می کنی و پای بر برگهای زرد کف پیاده رو می کشی.  آری می کشی چون ...

حتی به کسی یادآور نمیشوی که امروز روز تو است. تا اتومبیل ها به احترامت چراغ ها را در روز روشن کنند و پله های پلهای عابر پیاده ازخجالت اراده ات آب شوند... چه می گویم ... ذوب شوند و سربالایی ملایم آنهابه تو اجازه دهند بالای آنها بروی و بالهای پرستوها را گرفته به جایی کوچ کنی که حرمت آدمی به اندیشه است و نه جسم.

می دانی  که می دانم مدتها است خود را باور کرده ای و با چشم بستن برناملایمات مسیر خود را یافته دست بر زانوی اراده به ذکر یا علی رهسپار افتخار شدی. می دانم ویلچرت فرش سلیمان است که هر جا غمخوارانه همراهیت می کند و دیگر جزئی از یکدیگر شده اید. مهم نیست تو در آن فرو رفته ای یا اوتو را رها نمی کند. عصای اراده ات مدتها است سنفونی زیبای آسفالت را هر روز در خیابانهای شهر اجرا می کند.

 

مردمان اطرافت سه دسته اند. این را هم می دانم. آنانکه حتی سلامت را پاسخ نمی دهند چون تو را هرگز نمی بینند.

دیگر آنانکه تا تو را می بینند به یاد خدا می افتند و بهشت و جهنم را یاد می کنند. پس بهسویت میشتابند تا بار گناه خود سبک کنند.

و سوم آنانکه بهترین هستند. هم آنانکه میان خود و تو بسیارشباهتها می بینند که تفاوت تو را نادیده می گیرند. و چه شانس بزرگی است در کنار این انسانها چند صبای عمر را سپری کردن...

 

به هر حال تو هستی و وجودت انکارناشدنی. به خودت بستگی دارد که در اثبات بودنت بکوشی و به دور از مظلوم نمایی و دریوزه ترحم به آنچه می خواهی برسی یا در کنج عزلت عرفان نمایانه ات زانوی عجز در بغل گیری و افسانه عمر به تعزیه بدل نمایی...

می خواستم هیچ در این مورد ننویسم. اما چه کنم که ....

سوم دسامبر ،١٢ آذر ، روز جهانی معلولین ، بر تمامی آنانکه باطن را می بینند و حجاب ظاهر آدمیان برای شان ملاک نیست، شاد باش و فرخنده باد.

پ.ن. این پست با پست های قبلی متفاوت شد. اگر لذت بردید دیگران را به خواندنش دعوت کنید.

پ.ن.امروز در دانشکده روانشناسی دانشگاه فردسی نشستی داشتیم با دانشجویان. پیوند دانشجو با معلولین. بد نبود، اما...

 

پ.ن. Happy december 3rd., international day of handicappeds, to all disables, particularly,physical handicaapeds throughout the world. Wish to see the world full of kindness without obvious boundries.

 

+ فرشاد موتمنی ; ٦:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳۸۸/٩/۱٠
    پيام هاي ديگران ()