سكوت مقدس

خموش باش و شكايت ز ظلم دور مكن

فردا .....

دوازده آذر است دوباره فردا. یادت باشد صبح که از خواب برخاستی نگاهی به تیتر همه روزنامه ها بیاندازی. یادت باشد عنوان جدیدترین تیترهای خبرگذاری ها را مروری بکنی. یادت باشد قلم و کاغذی داشته باشی همراهت تا شب همه وعده و وعیدها را لیست برداری. راستی عجیب نیست کسی نیمه آذر ماه در باغ سبز به تو نشان دهد. مگر خزان زیستن در این اجتماع مجال دیدن رنگ سبز را هم به تو می دهد. یادت باشد فردا پول خرد همراهت باشد چون غلیان هیجان راننده های تاکسی که رادیوی شعار زده شان روشن است شاید کار دست آنها دهد. آنها که نه . تو. لحظه ای جو می گیردشان می گویند خرد نداری  مهمون ما باش. ( دقت کردی! نداری.... ما). تو اما پولت را بگذار و پیاده شو. چون ده دقیقه نمی شود که پشیمان می شوند و بعد ... آخر پدر و مادرت چه گناهی کرده اند؟

راستی فردا یا تلفن همراهت را خاموش کن یا شماره های ناشناس را جواب نده. عده ای برنامه ساز که آنتن برنامه شان خالی مانده است شاید به هزار ترفند شماره ات را پیدا کرده باشند تا به مناسبت روز جهانی معلولین منتی سر تو بگذارند در یک برنامه زنده! ذوق نکن رفیق. گوش ملتی که غم یارانه دارد مجالی برای شنیدن حرف های تو ندارد. مطمئن باش.

چند سال  شخص اول روز 12 آذر بودم و بودی؟ اتفاقی افتاد؟ که اگر چیزی هم دارم و داری از برکت تلاش و اراده خودمان است. که دلی نسوخت و نخواهد سوخت برای نداشته هایت. بحث داشته هایت جداست اما. داشته هایت گویا ارث پدری بزرگواران مسند نشینی است که صدای تو را سالی یک روز می شنوند. یا در نگاهی دیگر معجزه معصومینی که برکت فرستاده اند به  سویت (که این گواراتر است. البته ظاهرا فقط برای تو برکت می فرستند) . خلاصه خودت این وسط فاعل بی فعل هستی رفیق.

 

در یک کلام. فردا مراقب باش. تو در این جامعه روزی نداری !!!!

 

+ فرشاد موتمنی ; ٦:٥۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/٩/۱۱
    پيام هاي ديگران ()